فریدون مشیری

من دلم میخواهد

خانهای داشته باشم پر دوست،

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو…؛

هر کسی میخواهد

وارد خانه پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند.

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست…

بر درش برگ گلی میکوبم

روی آن با قلم سبز بهار

مینویسم ای یار

خانهی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

” خانه دوست کجاست؟"

فریدون مشیری